Zuzanna i starcy

🜂 Zuzanna i starcy — opowieść na podstawie Dn 13

W Babilonie żył człowiek imieniem Joakim, bardzo szanowany i zamożny. Jego żoną była Zuzanna — kobieta niezwykle piękna i głęboko wierząca, wychowana w bojaźni Bożej. W ich domu często zbierała się starszyzna Izraela, bo Joakim był znany z gościnności i mądrości.

Wśród sędziów, którzy przychodzili tam każdego dnia, było dwóch starców. Z pozoru pobożni, w rzeczywistości nosili w sobie zepsucie, które długo pozostawało ukryte. Z czasem obaj zaczęli pożądać Zuzanny. Każdy z nich skrywał to w sercu, aż pewnego dnia odkryli, że obaj żywią tę samą namiętność. Zamiast się zawstydzić, postanowili działać.

Pewnego popołudnia Zuzanna wyszła do ogrodu Joakima, aby się wykąpać. Był to ogród zamknięty, a dwie służące poszły po olej i balsamy, zostawiając ją samą. Wtedy starcy, którzy ukryli się wcześniej, wyszli z kryjówki. Zagrodzili jej drogę i powiedzieli, że widzieli ją z młodym mężczyzną — co było kłamstwem — i że jeśli nie ulegnie ich żądaniom, oskarżą ją o cudzołóstwo.

Zuzanna była przerażona, ale nie złamała się. Powiedziała, że woli paść ofiarą ich fałszu, niż zgrzeszyć przeciw Bogu. Starcy krzyknęli, a gdy przyszli ludzie, oskarżyli ją o cudzołóstwo. Ich pozycja i powaga urzędu sprawiły, że nikt nie śmiał im zaprzeczyć. Zuzannę postawiono przed sądem, a ona — choć niewinna — płakała i modliła się, powierzając swoją sprawę Bogu.

Gdy wydawało się, że wszystko jest stracone, wstał młody chłopiec — Daniel. Natchniony przez Boga, poprosił, by nie wydawać wyroku, zanim nie zostanie przeprowadzone prawdziwe dochodzenie. Oddzielił starców i przesłuchał ich osobno. Każdemu z nich zadał to samo pytanie: „Pod jakim drzewem widziałeś ją z tym młodzieńcem?”

Pierwszy odpowiedział: „Pod pistacją”. Drugi: „Pod dębem”.

Wtedy Daniel ogłosił, że ich kłamstwo zostało ujawnione. Lud zobaczył, że fałszywie oskarżyli niewinną kobietę. Zgodnie z prawem, które sami chcieli wykorzystać przeciw Zuzannie, zostali skazani na karę, którą zamierzali zadać jej.

A Zuzanna została ocalona — nie przez siłę, ale przez prawdę i wierność Bogu.